3. axı dünya fırlanır!
vaxtın dəyirmanında daş əridi, qum oldu,
tarixə atdığımız qayıtdı, lüzum oldu.
dünənin həqiqəti bu gün tərs yozum oldu,
niyə də yozulmasın, axı, dünya fırlanır.
çox ovlaqlar içində çox ovları ovladım,
aşıb-daşan arzumu mən artıq cilovladım.
mən atamı ötmüşəm, məni ötür övladım,
bu, belə də olmalı, axı, dünya fırlanır.
dünən düz sandığımı bu gün əyri sanıram.
bəzən olur, özümdən özüm oğurlanıram.
əbədini dünyada mən əbədi sanmadım,
bir atəşə tutuşdum, min atəşə yanmadım,
bütlır gəldi və getdi, birinə inanmadım
niyə inanmalıyam, axı, dünya fırlanır.
fırlandıqca bu dünya, yox da dönüb var olur,
quruyan çeşmələrdən sular yenə car olur.
bu dünyanın xeyri də, şəri də təkrar olur,
niyə təkrar olmasın? axı, dünya fırlanır.
min-min illər bu dünya beləcə fırlansa da,
bir yuvanın bülbülü min budağa qonsa da,
aylar, illər, fəsillər bir-birini dansa da,
dəyişməzdir əqidəm, çox da dünya fırlanır,
nə qədər istəyirsə, min o qədər fırlana,
qarşıma gah şər çıxa, gah xeyir dığırlana.
çərxi-fələk istəyir lap dolana tərsinə,
niyə də dolanmasın axı dünya fırlanır.

(bax: bəxtiyar vahabzadə)